Αν σου λένε όλοι πόσο έξυπνος είσαι ..

Αλλά εσύ δεν το πιστεύεις - σε τρώει η αμφιβολία -
ένα κρυφό αίσθημα κατωτερότητος -
που δεν το ομολογείς ποτέ. Αν λοιπόν - αυτός είναι
ο πυρήνας του χαρακτήρα σου -
η μόνιμη και σταθερή αμφιβολία για τις ικανότητές σου -
και αυτή συνοδεύεται από τον
γενικό θαυμασμό των άλλων - τότε οδηγείσαι
στο κατάντημα που
οδηγήθηκε ο Αναστασιάδης. Τελικά είχε δίκαιο που
αμφέβαλε - και τώρα το ξέρει. Δεν είναι
τόσο έξυπνος όσο πιστεύανε οι
φίλοι του - και η εξυπνάδα έρχεται άλλωστε δεύτερη
στην μάχη. Προηγείται η θέλησι.

Η αισθητική μας.

Ολος ο κιτρινισμός, η συκοφαντία, η χυδαιότητα - αναπαράγεται στον υπερθετικό βαθμό - στα μπλόγκ μας - μάλιστα τις περισσότερες φορές με ύφος καταγγελτικό ! Καταγγέλουμε
την εφημερίδα που δημοσίευσε τις «αντιαισθητικές» φωτογραφίες - στολίζοντας το κείμενό μας με ακόμα χειρότερες - με βλακώδη φωτομοντάζ και αηδιαστικές εικόνες.

Το αστείο είναι στον τρόπο που τα μπλόγκ αντιλαμβάνονται την «αισθητική». Κάπου - δεν θυμάμαι - διάβασα για το «παχύδερμο» που γυμνό ερωτεύεται . Προφανώς οι χονδροί είναι «αντιαισθητικοί.» Σε αυτό τον κόσμο της απάτης και της ψευδαίσθησις - οι εικόνες της παρακμής, της βίας, του θανάτου, της αρρώστειας - μένουν «αντιαισθητικές» - και πρέπει προφανώς να αποκρύβονται.

Μία εφιαλτική δυστοπία.

Κατά κεφαλήν μαζοχισμός

Tου Xρηστου Γιανναρα

Οταν μιλάμε για «επίπεδο κατά κεφαλήν καλλιέργειας» σε μια κοινωνία, τι εννοούμε;

Μάλλον τον μέσο όρο σε επιδόσεις ανάπτυξης νοητικών ικανοτήτων, ευαισθησίας, διαισθητικής αντίληψης, βουλητικού σθένους, εκφραστικής αρτιότητας. Τον μέσο όρο, για παράδειγμα, στην ικανότητα κατανόησης προτάσεων με απλά νοήματα, όχι περίπλοκη σύνταξη, όχι εξειδικευμένη ορολογία. Στην ικανότητα αξιολογικών κρίσεων, διακρίσεων του λογικά ορθού από το λογικά εσφαλμένο. Στην αξιολόγηση ποιοτήτων, της καλύτερης από τη χειρότερη, της ανώτερης από την κατώτερη, με χρήση κοινωνούμενων εμπειρικών κριτηρίων, δηλαδή λογικής αποδεικτικής. Στην ικανότητα διάκρισης του ορθολογικά συναγόμενου πρακτέου από τον ανορθολογισμό ψυχολογικών εμμονών, αναστολών, εθισμών στη σιγουριά της επανάληψης.

Το ανθρώπινο απόρρητο.

Αφορμή του παρόντος ήταν αυτό - οδηγεί στο κείμενο κάποιου δημοσιογράφου.
Με λίγα λόγια και κατευθείαν στο ψητό. Οχι, να μην μαρτυρήση το όνομα. Εχει δώσει τον λόγο του και κανείς δεν μπορεί να τον αναγκάση.
Ο γιατρός είναι υποχρεωμένος στην σιωπή - ιατρικό απόρρητο. Το ίδιο και ο ιερέας στο μυστήριο της εξομολογήσεως. Και οι δημοσιογράφοι επίσης.
Ε λοιπόν, υπάρχει και το ανθρώπινο απόρρητο. Δεν θέλω να μαρτυρήσω, δεν θέλω να σας πω και δεν θα σας πω ούτε τους λόγους για τους οποίους σιωπώ.
Αν είμαι ένοχος, αν συμμέτοχος στο έγκλημα ας τιμωρηθώ.
Αλλά δεν μιλάω, δεν μαρτυράω και κανείς δεν μπορεί να με υποχρεώση να το κάνω.
Η σιωπή και η φωνή είναι βασικές - καταστατικές θέσεις της ανθρώπινης ύπαρξις, υπερβαίνουνε τα γεγονότα. Δεν μιλάω γιατί έτσι γουστάρω.

Γιαί έχω δώσει τον λόγο μου.
Γιατί μου αρέσει η σιωπή.

Το ανθρώπινο απόρρητο είναι ιερό και η ρίζα της φωνής απαραβίαστη.